Η πολιτική του να είσαι παρών
Γράφει ο Πέτρος Αποστολάκης
Υπάρχει κάτι βαθιά πολιτικό στο να εμφανίζεσαι. Στο να βγαίνεις από την ασφάλεια της οθόνης, να κάθεσαι απέναντι σε άλλους ανθρώπους, να ακούς, να διαφωνείς, να μένεις. Σε μια εποχή που συχνά μας θέλει απομονωμένους, κουρασμένους και στραμμένους αποκλειστικά στην ατομική μας επιβίωση, η συνάντηση αποκτά ξανά πολιτικό νόημα. Το να βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο, να μοιραζόμαστε σκέψεις και να χτίζουμε σχέσεις εμπιστοσύνης δεν είναι κάτι αυτονόητο. Είναι πράξη πολιτική.
Η οργάνωση την οποία εκπροσωπώ, η Πρωτοβουλία Νέων ξεκίνησε το 2018 από μια ιδέα απλή, σχεδόν προφανή, αλλά τελικά ριζοσπαστική: ότι αξίζει να μιλήσουμε για όσα αφορούν τη γενιά μας. Όχι μόνο να τα σχολιάσουμε, όχι μόνο να τα καταγγείλουμε, αλλά να τα επεξεργαστούμε συλλογικά και να διεκδικήσουμε χώρο στον δημόσιο διάλογο.
Η γενιά μας μεγάλωσε μέσα σε αλλεπάλληλες κρίσεις. Οικονομική ανασφάλεια, κλιματική αγωνία, ανισότητες, μοναξιά, δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς. Πολλοί νέοι έμαθαν από νωρίς να σκέφτονται τη ζωή τους ως μια συνεχή προσπάθεια επιβίωσης. Να προσαρμόζονται, να τα καταφέρνουν μόνοι τους, να κυνηγούν την προσωπική επιτυχία μέσα σε συνθήκες που συχνά δεν ελέγχουν.
Αυτή η στροφή προς την ατομικότητα δεν είναι μόνο προσωπικό ή ψυχολογικό ζήτημα. Είναι και δημοκρατικό. Όταν συνηθίζουμε να βλέπουμε τα προβλήματα αποκλειστικά ως προσωπικές αποτυχίες ή ατομικές ευθύνες, χάνουμε σιγά σιγά την ικανότητα να τα αναγνωρίζουμε ως συλλογικά. Και όταν χάνεται αυτή η ικανότητα, χάνεται και ένα κομμάτι της δημοκρατίας.
Απέναντι σε αυτό, η δική μας απάντηση είναι η πολιτική της παρουσίας, της φιλίας και της κοινότητας. Πιστεύουμε ότι η δημοκρατία δεν χτίζεται μόνο μέσα από θεσμούς, διαδικασίες και κείμενα πολιτικής. Χτίζεται και μέσα από σχέσεις. Μέσα από ανθρώπους που συναντιούνται, δουλεύουν μαζί, διαφωνούν με σεβασμό και επιμένουν να αναζητούν κοινό έδαφος.
Για εμάς, η πολιτική δεν πρέπει να είναι κάτι μακρινό, ψυχρό ή αποκλειστικά επαγγελματικό. Δεν είναι ούτε lifestyle χωρίς περιεχόμενο, ούτε μόνιμη καταγγελία χωρίς προοπτική. Είναι κάτι που μπορεί να συμβαίνει στις γειτονιές, στις σχολές, στα σχολεία, στους χώρους εργασίας, στα καφέ όπου οι συζητήσεις συνεχίζονται μετά από μια εκδήλωση. Εκεί όπου οι νέοι ζουν, σπουδάζουν, εργάζονται, δημιουργούν και διεκδικούν.
Η Πρωτοβουλία Νέων προσπαθεί να ανοίξει τέτοιους χώρους. Χώρους όπου οι νέοι δεν αντιμετωπίζονται ως κοινό προς ενημέρωση, αλλά ως άνθρωποι με εμπειρίες, ιδέες και λόγο. Χώρους όπου η συμμετοχή δεν περιορίζεται στο να σηκώσεις το χέρι σε μια εκδήλωση, αλλά σημαίνει να συνδιαμορφώνεις, να προτείνεις, να οργανώνεις, να αναλαμβάνεις ευθύνη.
Αυτή είναι και η λογική πίσω από τη δουλειά μας. Να μετατρέπουμε τις αγωνίες, τις ανάγκες και τις εμπειρίες της γενιάς μας σε λόγο δημόσιο, σε δράσεις, σε προτάσεις και σε διεκδικήσεις. Να φέρνουμε στο τραπέζι όσα ακούγονται στις συναντήσεις μας, στις συζητήσεις μας, στις γωνιές της χώρας όπου οι νέοι μιλούν χωρίς φίλτρο για όσα τους απασχολούν.
Η τεχνολογία και η τεχνητή νοημοσύνη μπορούν να μας βοηθήσουν να οργανωθούμε καλύτερα, να ερευνήσουμε πιο γρήγορα, να επικοινωνήσουμε πιο αποτελεσματικά. Δεν μπορούν όμως να αντικαταστήσουν αυτό που βρίσκεται στον πυρήνα κάθε ουσιαστικής πολιτικής εμπειρίας: τη σύνδεση. Την εμπιστοσύνη που χτίζεται όταν οι άνθρωποι κάθονται στο ίδιο δωμάτιο. Τη στιγμή που μια ιδέα γίνεται κοινή υπόθεση.
Η φιλοδοξία μας δεν είναι να μιλήσουμε εκ μέρους μιας ολόκληρης γενιάς. Κανείς δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Η φιλοδοξία μας είναι να συμβάλουμε ώστε περισσότεροι νέοι να βρουν χώρους όπου μπορούν να ακουστούν, να οργανωθούν και να δράσουν. Να γεννηθούν περισσότερες κοινότητες, περισσότερες ομάδες, περισσότερες εστίες συμμετοχής και αλλαγής.
Χαίρομαι ειλικρινά που με το άρθρο γνώμης αυτό γίνομαι μέλος μιας κοινότητας σαν αυτές που περιγράφω, αυτή του Παρέμβαση 2030. Γιατί η πολιτική της παρουσίας δεν είναι κάτι που κάνει κάποιος για εμάς. Είναι κάτι που κάνουμε μαζί. Και ξεκινά κάθε φορά από την ίδια, απλή κίνηση: να εμφανιστούμε.